12-04-2018 Bartnicy Jego Królewskiej Mości.

778a00ad9d25261f1750cbbcaeec3594dsc_0475

Bartnik Kurpiowski używający leźwia do wspinaczki rysunek foto z Encyklopedi Pszczelarskiej z 1989 r. Kurpiowszczyznę wraz z Puszczą Zieloną rozsławiło w Polsce bartnictwo, myślistwo, rybołówstwo, rzemiosło drzewne, tkactwo. Jej mieszkańcy pracowali jako smolarze, węglarze, bartnicy i flisacy, hutnicy a wydobywali i obrabiali bursztyn. Zawody te nie zostały przyniesione czy zapożyczone z żadnych innych terenów Korony, ale były dobrze znane i uprawiane wśród Pruszczaków- wielopokoleniowego rodu kurpiowskiego . Społeczność wśród której żyli znała ich jako ludzi uczciwych i bardzo pracowitych: raz danego słowa nie cofali. Strzegli arkanów zawodowych i zasad ich wykonywania. Na tym terenie w roku 1559 roku zostało wydrukowane “Prawo bartne bartnikom należące” autorstwa Krzysztofa Niszczyckiego a w 1614 roku “Porządek prawa bartnego” Stanisława Skrodzkiego. Kontrolę nad gospodarką bartników sprawował Sąd Bartny, w skład którego wchodził starosta bartny, sędzia i podsędek. Za przestępstwa kary były surowe – do kary śmierci włącznie. 20 grudnia 1630 roku Król Zygmunt III ustanowił przywileje dla bartników i od tej pory nazywano ich “Bartnikami Jego Królewskiej Mości”. Bartnicy rekrutowali się spośród szlachty, mieszczan i chłopów. Oddawano im barcie w dzierżawę wieczystą. Obowiązkiem bartnika było oddanie rocznie z jednego boru, za pośrednictwem starosty bartnego, rączki miodu (miara ok. 10 garnców). Głównym sezonem intensywnych prac pszczelarskich była wczesna jesień.

Dla” Wiadomości Pszczelarskich ” red. Adam Prusaczyk.